آمپول تتراکوزاکتاید
چـقـدر مفـید بـود ؟

موارد مصرف تتراکوزاکتاید

داروی تتراکوزاکتاید يك پلي‌پيتيد صناعي با خصوصيات مشابه با كورتيكوتروپين مي‌باشد. و جهت تشخيص و ارزيابي نارسايي آدرنوكورتيكال كاربرد دارد.
اگرچه اين دارو همانند كورتيكوتروپين كاربرد درماني در اكثر حالات درمان با كورتيكواستروئيد سيستميك داشته است اما هم اكنون كاربردهاي نادري در اين چنين موارد دارا مي‌باشد.
تتراکوزاکتاید معمولاً به فرم استات مصرف مي‌شود اگرچه اغلب دوزها براساس خود تتراکوزاکتاید بيان مي‌شوند.
tetracosactide irnab ir آمپول تتراکوزاکتاید

آمپول تتراکوزاکتاید

مکانیسم اثر تتراکوزاکتاید

تتراکوزاکتاید با تحریک قشر آدرنال باعث ترشح استروئیدهای آدرنال از قبیل هیدروکورتیزون – کورتیزون – مواد آندروژنیک و مقدار کمی آلدسترون می شود

فارماکوکینتیک تتراکوزاکتاید

متعاقب تزريق داخل وريدي اين دارو فارماكوكينتيك ۳ مرحله‌اي آن ظاهر مي‌شود. دارو به سرعت از پلاسما حذف مي‌شود كه اين كار عمدتاً از طريق توزيع در غدد آدرنال و كليه‌ها صورت مي‌پذيرد. و توسط اندوپپتيدازهاي سرم به اليگوپپتيدهاي غيرفعال تبديل مي‌شود. اكثر يك دوز تجويزي طي ۲۴ ساعت از طريق ادرار رفع مي‌شود. نيمه‌عمر نهايي دارو حدود ۳ ساعت مي‌باشد.

عوارض جانبی تتراکوزاکتاید

همانند كورتيكوتروپين. اگرچه متعاقب مصرف تتراکوزاکتاید واكنش‌هاي افزايش حساسيت شامل آنافيلاكسي رخ مي‌دهند اما نسبت به كورتيكوتروپين كمتر ايمنوژنيك مي‌باشد. سازندگان آمريكايي پيشنهاد مي‌كنند كه ممكن است بيماراني كه داراي سابقه واكنش افزايش حساسيت نسبت به كورتيكوتروپين مي‌باشند، تتراکوزاکتاید را بتوانند تحمل كنند ولي در انگلستان سابقه واكنش افزايش حساسيت به كورتيكوتروپين و يا تتراکوزاکتاید باعث ممنوع شدن مصرف تتراکوزاکتاید مي‌شود. اين دارو هم‌چنين در بيماران داراي سابقة اختلالات آلرژيك مثل آسم منع مصرف دارد. از آنجا كه ممكن است واكنش‌هاي افزايش حساسيت تا يك ساعت بعد از تزريق رخ دهند بايد زمان كافي بعد از تجويز در بيمارستان يا براي جراحي مورد نظر باشد. مصرف سر خود توصيه نمي‌شود!

تداخلات دارویی تتراکوزاکتاید

اين دارو ممكن است باعث كاهش اثر داروهاي پايين آورنده قند خون و يا داروهاي كاهنده فشار خون گردد. مصرف همزمان با داروهاي NSAIDS، خطر بروز عوارض و خونريزي از دستگاه گوارش را افزايش مي دهد.

هشدار ها تتراکوزاکتاید

در صورت سابقه حساسیت به کورتیکواستروئیدها با احتیاط مصرف شود

موارد مصرف، روش و دوزاژ:

  • جهت اهداف تشخیصی (تشخیص نارسایی بخش قشری غده آدرنال)

بالغین: تست اولیه براساس سنجش غلظت کورتیزول پلاسمایی بلافاصله قبل و دقیقا ۳۰ دقیقه پس از تزریق ۲۵۰ میکروگرم تتراکوزاکتاید به صورت عضلانی یا وریدی انجام می شود. در صورتی که افزایش در غلظت پلاسمایی کورتیزول به میزان حداقل ۲۰۰ نانومول بر لیتر (یا ۷۰ میلی گرم بر لیتر) مشاهده شود، عملکرد آدرنوکورتیکال را می توان نرمال تلقی کرد.

کودکان: دوز وریدی پیشنهادی ۲۵۰ میکروگرم دارو به ازای هر ۱٫۷۲ مترمکعب می باشد.

  • تست به روش طولانی اثر (در صورت مشکوک بودن پاسخ تست اولیه)

بالغین: ۱ میلی گرم تتراکوزاکتاید به صورت عضلانی تجویز می گردد. در صورتی که غلظت پلاسمایی کورتیزول بین ۱۰۰۰ تا ۱۸۰۰ نانومول بر لیتر در عرض ۵ ساعت پس از تزریق افزایش یابد، عملکرد آدرنوکورتیکال نرمال تلقی می شود. انجام روش سه روزه که از طریق تجویز دارو هر صبح صورت می گیرد نیز می تواند نارسایی آدرنوکورتیکال اولیه و ثانویه را از هم افتراق دهد.

  • جهت اهداف درمانی

بالغین: دوز اولیه معمول ۱ میلی گرم روزانه (یا ۱ میلی گرم هر ۱۲ ساعت در موارد حاد) است که پس از کنترل علائم حاد به دوز ۰٫۵ تا ۱ میلی گرم هر ۲ تا ۳ روز یا ۱ میلی گرم هفتگی کاهش داده می شود.

کودکان ۳ تا ۵ سال: دوز اولیه ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی گرم روزانه به صورت عضلانی تجوبز می شود و سپس هر ۲ تا ۸ روز به صورت دوز نگهدارنده تجویز می گردد.

کودکان ۵ تا ۱۲ سال: دوزاژ دارو ۰٫۲۵ تا ۱ میلی گرم است.


دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *